Siedem osób związanych z katastrofą lotniczą w Monachium w 1958 roku bądź z klubem wypowiedziało się na temat jednego z najsmutniejszych dni w historii Manchesteru United

Ronnie Cope - były zawodnik - opuścił United w 1961 roku, trzy lata po katastrofie.
Moja żona wpadła na pomysł, by zrobić zakupy w Manchesterze, jednak ja byłem zdołowany, gdyż nie mogłem pojechać z drużyną do Belgradu na mecz. Znajdowaliśmy sie w centrum miasta, kiedy usłyszałem człowieka krzyczącego "Katastrofa lotnicza! Katastrofa lotnicza!" Nie zwróciłem na to większej uwagi i poszedłem dalej wraz z żoną. Dalej wydarzyła sie rzecz, w którą nie mogłem uwierzyć... pewna pani została potrącona przez autobus i zmarła na miejscu. Byłem zahipnotyzowany, ale musiałem zabrać dzieci z miejsca zdarzenia. Nagle zobaczyłem plakat "Katastrofa lotnicza Manchesteru United". Po powrocie do domu, mój najbliższy sąsiad wszystko mi powiedział. Sporo czasu minęło zanim doszedłem do siebie. Geoff Bent mieszkał niedaleko ode mnie. Często nasze rodziny spotykały się ze sobą. Po katastrofie nie mogłem spojrzeć jego żonie w oczy, ponieważ to Geoff zajął moje miejsce w zespole i w rezultacie zginął.

Noel McFarlane - były zawodnik - opuścił United w 1956 roku, dwa lata przed katastrofą.
Przebywałem w domu, kiedy moja żona podeszła do mnie i spytała "Oglądałeś wiadomości?". Odpowiedziałem, że nie, a ona na to "Rozbił się samolot, którym leciał Manchester United". Trudno powiedzieć, jak się wtedy czułem. Oczywiście było mi smutno, ponieważ zawodnicy, którzy zginęli w tej katastrofie byli moimi przyjaciółmi. W pewien sposób byłem szczęśliwy, że nie znalazłem sie na pokładzie tego samolotu. Nic więcej nie jestem w stanie powiedzieć.

Pat Crerand - były zawodnik, dołączył do United w piątą rocznicę katastrofy.
Pamiętam, że zmierzałem wtedy na Celtic Park na trening. Wysiadłem z autobusu, spojrzałem na kiosk i wywieszone ogłoszenia "Katastrofa lotnicza z udziałem Manchesteru United". Wtedy w to po prostu nie uwierzyłem, gazety robił wszystko, by ich sprzedaż była lepsza. Dotarłem na wyznaczone miejsce około godziny 17:45, wówczas odbywały się rozmowy o tym, kto zginął. Wiedzieliśmy wtedy, że ciężko chory jest Duncan Edwards, idol wszystkich dzieciaków z Glasgow.

Sir Alex Ferguson - menadżer United, w chwili katastrofy miał 16 lat.
Wówczas uczyłem się w bibliotece, tak więc pierwsze informacje o tragedii z udziałem Manchesteru United usłyszałem dopiero wieczorem, kiedy to przybyłem na trening lokalnego klubu. Pamiętam dorosłych mężczyzn znajdujących się w okropnym stanie. Oczywiście szkolenia zostały odwołane.

David Meek - po katastrofie został dziennikarzem sportowym Manchester Evening News.
Pracowałem w Manchester Evening News, jednak nie w dziale sportowym, tylko politycznym. Nagle usłyszałem kilka słów o wypadku. W redakcji panowała gęsta atmosfera. Redaktor naczelny, Tom Henry wiedział, że informacja o katastrofie powinna pojawić się na pierwszej stronie. Wybrał on kilku ludzi, którzy wydali specjalne wydanie gazety. Gdy tylko usłyszeli nowe rzeczy, natychmiast je notowali.

Mike Jackson – syn dziennikarza Evening News, który zginął w katastrofie.
Jechałem do domu autobusem ze szkoły, kiedy usłyszałem słowa osób znajdujących się obok mnie "Samolot Manchesteru United rozbił się!". To był czwartek i wiedziałem, że tej nocy mój ojciec powinien być z powrotem w domu. Pomyślałem wówczas, że to nie może być prawda. Czym prędzej wróciłem do domu, gdzie przebywało wielu sąsiadów i znajomych, a wśród nich zapłakana mama. W końcu razem usiedliśmy przy telewizorze, by posłuchać najnowszych wieści. Nie wymieniali oni nazwiska mojego ojca, tak więc wciąż miałem nadzieję, że żyje. Po chwili dodano nowe, zmarłe osoby...

Bryan Hughes, długoletni kibic Manchesteru United.
Stałem na przystanku autobusowym, gdy pewna pani podeszła do mnie i powiedziała "Czy to nie jest przerażające?". Nie mogłem w to uwierzyć. Kiedy wróciłem do domu spytałem ludzi, czy to, co mówiła ta pani to prawda? Nie mieliśmy telewizora, więc nie mogliśmy dowiedzieć się czegoś o tym wypadku. Na okrągło pytaliśmy ludzi czy nie wiedzą czegoś nowego. Oczekiwaliśmy również na wieczorne gazety. Kiedy pojawiła się pierwsza prasa, wiedziałem już, że to wszystko jest prawdą. To był jeden z najgorszych momentów mojego życia. Czułem się podobnie, co w dniu śmierci mojej mamy. Nie mogłem szybko otrząsnąć się po tych wydarzeniach.

Code: Adrian Paradowski