Zawodnicy Newton Heath (tak początkowo nazywał się Manchester United) w tych koszulkach grali do 1890 roku. W 1993 zrobiono ich repliki by upamiętnić początki wielkiego klubu. Koszulka była w zielone i żółte paski, obecne barwy klubu - czerwono-czarno-białe - wprowadzono później.

Czerwona koszulka z guzikami była noszona przez piłkarzy z Manchesteru aż do 1920 roku. Takie stroje przyjemność mieli nosić tacy mistrzowie jak Billy Meredith, Sandy Turnbull czy Charlie Roberts.

Koszulki te Manchester zakładał okazjonalnie miedzy 1903 a 1916 rokiem. Firma Umbro wzorowała się na tej koszulce w 1995 roku, aby stworzyć trzecia parę strojów dla MU. Podczas finału FA Cup w 1903 roku przeciwko Evertonowi, United musieli zmienić w przerwie swoje czerwone koszulki na te niebiesko-białe z powodu złych warunków atmosferycznych. Tamto spotkanie przegrali oni 1-3. Jak na ironię 93 lata później w jednym z meczów United też zmienili koszulki po pierwszej części meczu (były to szare trykoty) i jak był rezultat? Przegrana 1-3.

United po raz pierwszy w finale FA Cup zagrali w 1909 roku, przeciwko Bristol City. Obie drużyny zgodziły się zagrać w innych koszulkach niż występowali zazwyczaj. Manchester zagrał w białych koszulkach z czerwoną literą "V" oraz czerwoną różą hrabstwa Lancashire. Firma, która wykonała te koszulki należała do skrzydłowego Billy'ego Mereditha. United wygrało to spotkanie 1-0.

Obecnie podobne koszulki posiada Sunderland. W dzisiejszych czasach wzbudzałyby one wiele kontrowersji wśród fanów.

Koszulki te były niemalże identyczne jak te, które "Czerwone Diabły" założyły na finał FA Cup w 1909 roku.

W 1928 roku wprowadzono stroje podobne do współczesnych - czerwona koszulka i białe spodenki.

Czerwona koszulka zapinana na białe guziczki - w takich strojach Manchester United występował od 1940 do 1950 roku. Nosił je między innymi Johny Carey oraz "Dzieci Busby'ego".

Nikt bardziej nie zasługiwał na ten puchar niż piłkarze United, którzy grali w finale w tych niebieskich koszulkach. W drodze do finału Manchester zdobył 18 bramek i wszystkich rozbijał w pył. W owym finale zagrali z Blackpool i zwyciężyli 4-2 po dwóch golach Rowleya i jednym Pearsona oraz Andersona. Był to jeden z najwspanialszych finałów w historii FA Cup.

Czerwona koszulka z białym kołnierzykiem. United nosili tą koszulkę w niektórych spotkaniach w latach 1955-56. Jednak już w latach 56-57 "Dzieci Busby'ego" zaczęli występować w owych strojach na stałe. Normalnie gracze występowali w czerwonych koszulkach, białych spodenkach i czarnych getrach, jednak w półfinale Pucharu Europy w sezonie 56-57 z Realem Madryt wystąpili w czerwonych koszulkach, czerwonych spodenkach oraz czerwonych getrach.

United zakładało te rezerwowe koszulki w sezonie 56-57 na mecze z takimi przeciwnikami jak Liverpool czy Arsenal.

Po zdobyciu mistrzostwa Anglii, dzieci Busby'ego byli faworytami do zdobycia pierwszej podwójnej korony w historii. Ale po kontrowersyjnym spotkaniu, w którym kontuzji doznał bramkarz MU - Ray Woods, Diabły musiały grac w dziesiątkę i zostały pokonany przez Aston Villę 2-1.

Finał został rozegrany trzy miesiące po katastrofie w Monachium. United zagrali na Wembley w czerwonych koszulkach. Niezwykle osłabiony zespół poległ 0-2 z Boltonem Wanderers.

W sezonach 1959-1961, Manchester dalej grał w czerwonych koszulkach z białym kołnierzykiem z literą "V". Jedyną zmianą były getry, dotychczas grano w czarnych, zmieniono je na białe.

Dotychczas grano z kołnierzykiem w kształcie "V". Od 1961 zmieniono go i występowano z okrągłym kołnierzykiem. Nadal grano w białych spodenkach i białych getrach.

Rezerwowy strój zakładano w takich meczach m.in. z Liverpoolem, Arsenalem czy Nottingham Forest. Była to biała koszulka z czerwonym kołnierzykiem, białe spodenki i białe getry.

W takich koszulkach drużyna United grała w finałach ważniejszych rozgrywek do 1970 roku. Taki miał miejsce między innymi w 1963 roku - był to finał FA Cup. Wówczas United pokonało 3-1 Leicester po dwóch golach David Herda i jednym Denisa Lawa.

W sezonie 1964-1965 koszulki nie różniły się od wcześniejszych, jedyna zmianą było okazjonalna gra w czerwonych getrach a nie jak wcześniej w białych. Na stałe taka zmiana pojawiła się od sezonu 1965-66. W tych strojach grali najsłynniejsi gracze klubu, m.in. George Best, Denis Law, Bobby Charlton, Nobby Stiles, Brian Kidd i Paddy Crerand.

W tych koszulkach Manchestr United zdobył Puchar Europy w 1968 roku. Dlaczego w finale zagrano w niebieskich strojach jest tajemnicą do dziś. Manchester United został wówczas pierwszym angielskim klubem, który zdobył Puchar Europy. Pokonali oni Benficę Lizbona 4-1. Wyjątkowy komplet na wyjątkowy mecz, niebieskie koszulki, niebieskie spodenki i niebieskie getry.

W 1969 wprowadzono biały strój. Drużyna Matta Busby'ego grała w nich m.in. na Anfield, Highbury i Halifax. Czasami zakładano czerwone getry, jak np. w meczu z West Ham, który również miał wszystkie części stroju białe.

Dziesięć lat po zmianie strojów, wrócono do tradycyjnych kolorów: czerwone koszulki, białe spodenki, czarne getry. Koszulki w latach 1971-1972 miały duży kołnierzyk, który był bardzo modny na początku lat siedemdziesiątych.

Na wyjazdowe spotkania tradycyjnie zakładano biały strój również z modnym dużym kołnierzem. Zazwyczaj do białych koszulek zakładano białe spodenki i czarne getry, ale kolory te czasami zmieniano, w zależności od przeciwnika.

W sezonie 1972-1973 wprowadzano również trzeci komplet strojów, w którym MU grało m.in. z Southampton, Stoke City, Sunderlandem oraz Sheffield United. Żółta koszulka oczywiście z kołnierzem, niebieskie spodenki i żółte getry.

W sezonie 1972-73 po raz pierwszy wprowadzono na koszulkach herb klubowy. Stroje zostały wyprodukowane przez firmę Umbro, która również otworzyła na stadionie sklepik w którym można było nabyć te trykoty . Gwiazdy takie jak Steve Coppell i Lou Macari, nosili te stroje nawet podczas krótkiego pobytu w drugiej lidze w sezonie 1974-1975.

W sezonie 1975-1976 Manchester United pod wodzą Tommy'ego Docherty powrócił do Division 1 i z tej okazji wprowadzono nowe stroje. Wyprodukowała je firma Admiral. Zmiany to cztery czerwone paski na białym mankiecie i biały kołnierz. Te koszulki również można było nabyć w sklepiku klubowym.

Wprowadzone w sezonie 1975-1976 koszulki miały się stać ulubionym strojem dla kibiców. Charakterystyczne były trzy czarne paski na który znajdowało się logo klubu. W zależności od przeciwnika zakładano czarne albo białe spodenki i getry. W strojach tych występowali m.in. Buchan, Greenhoff, Coppell, McIlroy, Pearson, Hill oraz Macari.

W tych latach strój domowy poddany został lekkiej modyfikacji. Na koszulkach pojawiało się, choć nie zawsze, logo Admirala. Dodano czerwone paski na kołnierzykach, przywrócono herb klubu na piersi. W sezonie 1977 United wystąpili w nieco zmodyfikowanych strojach (na koszulkach znajdowało się trofeum FA Cup i napis "Silver Jubilee 1977") w finale Pucharu Anglii "Czerwone Diabły" pokonały Liverpool 2-1, dzięki czemu zapobiegły, by największy wróg wygrał The Treble.

W sezonie 1977-1978 w tych specjalnych strojach Manchester zagrał o Tarczę Dobroczynności przeciwko Liverpoolowi. Pod herbem znajdował się napis "FA Charity Shield 1977". Mecz zakończył się wynikiem 0-0.

W sezonie 1978-1979 klub obchodził setną rocznicę swego istnienia. Z tego tez względu wydano te specjalne koszulki. Zmniejszono herb klubu by zmieściła się ta pamiętna data i zmieniono napis Manchester United Football Club na Manchester United Centenary. Biały wyjazdowy strój również zawierał tę odznakę. W koszulkach tych zagrano w przegranym finale FA Cup z Arsenalem 2-3. Dodano tam napis "Wembley 1979'

Sezon 1979-1980 był bardzo interesujący. Manchester grał w rożnych strojach. Raz występował w koszulkach z lat 70, innym razem w koszulkach na 100-lecie klubu, a czasami i zakładano stroje z finału FA Cup z 1979 roku.

Nowa era w strojach Manchesteru. Wszystkie stare koszulki zostały wystawione na sprzedaż za pół ceny, wszystko z tego powodu, ze nowe trykoty stworzył Adidas. Koszulki miały nowy kołnierzyk i słynne trzy paski Adidasa na ramionach. Dodane zostało również logo Adidasa. Numery na koszulkach były w stylu lat 80-tych i robione były w kolorach biało-czerwonych.

Kolejna wspaniała koszulka Adidasa. Tradycyjnie wyjazdowe koszulki były białe i miały czarne spodenki. Trzy paski widniały wzdłuż tułowia zawodnika, dodatkowo dodano je na spodenkach, co dawało wspaniały efekt. Środek znaczka klubowego był zabarwiony kolorem czerwonym.

Gdy Manchester prowadzony przez Dave Sextona odwiedzał Sunderland, Stoke czy Southampton, występował w tych koszulkach. Białe spodenki z trzema niebieskim paskami do tego czarne lub granatowe getry.

United tym razem prowadzone już przez Ron Atkinsona odwiedziło wspomniane wyżej Southampton, Stoke czy Sunderland występując w tych koszulkach. Dodano trzy słynne paski adidasa na ramionach.

Sezon 1982-1983 przyniósł kolejny przełom. Po raz pierwszy na koszulkach pojawiło sie logo sponsora, był nim japoński gigant elektroniczny Sharp. Na koszulkach widniał biały napis Sharp i czarny Electronics. Na ramionach były trzy białe paski Adidasa i biały kołnierzyk w stylu "V" dodatkowo był on zakończony na czarno. Na mecze w europejskich pucharach i innych pucharowych meczach wliczając w to zwycięski finał FA Cup, w którym MU rozbiło Brighton 4-0, usuwano logo sponsora "Sharp Electronics".

Taka sama koszulka jak domowa tylko w białym kolorze. Logo sponsora usuwane również na mecze pucharowe wliczając w to przegrany finał Pucharu Ligi z Liverpoolem.

Ten sam krój co domowa i wyjazdowa koszulka tylko w kolorze niebieskim. Grano w nim z białymi lub niebieskimi spodenkami i czarnymi getrami.

W koszulkach dokonano dość subtelnej zmiany. Napis Sharp Electronics zastąpiono krótkim Sharp. Nie usuwano już nazwy sponsora na mecze pucharowe, w których Manchester grał m.in. z Juventusem czy Barceloną. Reszta koszulki pozostała bez zmian.

W wyjazdowym stroju, który był tradycyjnie biały, dokonano tych samych zmian co w domowym. Manchester ograł w tych koszulkach Liverpool 2-0 w meczu o Tarczę Dobroczynności. Na tej koszulce napis Sharp w niektórych meczach był czerwony, a w innych czarny.

Tradycyjnie trzecia koszulka była niebieska, dokonano tych samych zmian co w domowej i wyjazdowej. Również usunięto napis Electronics i pozostał sam Sharp.

Nowy sezon = nowa koszulka. Zapadła na długo w pamięci dzięki temu, ze United zagrali w niej w zwycięskim finale FA Cup 1-0 z Evertonem, dzięki czemu nie pozwolili oni zdobyć drużynie z Liverpoolu The Treble. Doszło do kilku radykalnych zmian. Herb klubu przesunięto na środek, logo Adidasa przesunięto na ramiona. Wprowadzono charakterystyczne białe pasy, zakończone na czarno. Kołnierzyk w stylu "V". Spodenki białe, z trzema czerwonymi paskami po bokach.

Podobnie jak poprzednio wyjazdowa koszulka różniła sie od domowej tylko kolorystyką. United grali w niej w pamiętnym półfinale FA Cup przy Maine Road, gdzie pokonali Liverpool.

Strój szczególnie popularny u fanów. Tradycyjnie niebieska koszulka, niebieskie spodenki i getry. Na spodenkach i getrach białe paski Adidasa.

Sezon 1986-1987 to nie tylko przybycie Alexa Fergusona na Old Trafford, ale również wprowadzenie nowych koszulek. Adidas powrócił do trzech słynnych pasków na ramionach. Stroje różniły się od tych z 1982 roku praktycznie tylko rodzajem materiału. Spodenki białe z trzema czerwonymi paskami, nowością był czerwony diabeł na owych koszulkach. Na getrach pojawiło się logo Adidasa.

Jak zwykle strój wyjazdowy różnił się od domowego tylko kolorystyką. Biała koszulka, czerwone paski, czerwony napis Sharp. Czarne szorty z czerwonymi paskami, i białe getry. Strój ten, jak i domowy, był z nowego lśniącego materiału.

Strój niebieski, użyto tylko raz, podczas zwycięskiego meczu z Southampton. Koszulka niebieska kroju takiego jak strój domowy i wyjazdowy.

W sezonie 1988/1989 Adidas dokonał kilku kosmetycznych zmian w strojach Diabłów. Między innymi pojawił się nowy wzór kołnierzyka. Lśniące przekątne pasy na koszulkach zostały zamienione na cieńsze i leżące prosto. Ten komplet jest pamiętny dzięki wygranemu finałowi FA Cup w 1990 przeciwko Crystal Palace. Zwycięskiego gola zdobył Lee Martin.

Koszulki różniące się od domowych jedynie kolorystyką. Białe, czerwone paski, czarna "tasiemka" wokół ramion, czerwony napis Sharp, czarne spodenki oraz białe getry.

Trzecia koszulka różniła się od domowej i wyjazdowej tylko kolorystyką. Reszta bez zmian.

Koszulka praktycznie nie zmieniona i łudząco podobna do tej z 1988 roku. Zmieniono jedynie kolor pasków. Biały wokół ramion zastąpiono czerwonym. Nowy wzór kołnierzyka. Na białych spodenkach wyszyto na czerwono napis M.U.F.C.

Tym razem wyjazdowa koszulka różniła się od domowej. Adidas zdecydował sie wprowadzić koszulkę, która będzie nadawać się do tego, aby grali w niej zawodnicy, oraz by kibice mogli w niej wyjść do pubu. Niestety decyzja co do kolorów była niefortunna i kojarzyła się z barwami Man City, dlatego koszulka ta była najmniej popularna wśród fanów MU, choć nie musieli już wydawać pieniędzy na trzeci strój. Kibice Manchesteru przerobili tę koszulkę i umieścili na niej napis "Fuck OFF Leeds"

Tak jak w finale w 1968, wydane zostały specjalne koszulki z okazji finału europejskich rozgrywek, tym razem PZP. Nie było na niej napisu Sharp. Koszulki zostaną zapamiętane z powodu dwóch wspaniałych goli Marka Hughes'a, dzięki którym Manchester pokonał Barcelonę.

W sezonie 1992-1993 nowym dostawcą koszulek dla MU została firma Umbro. Starano sie powrócić do korzeni i stworzono koszulkę podobna do tej z ery Newton Heath. Wprowadzono biały wiązany kołnierzyk. Na koszulkach pojawiło się również logo umbro. Koszulka zapamiętana została z tego powodu, iż właśnie w niej po 26 latach Manchester ponownie zdobył tytuł Mistrza Anglii.

Strój stworzony przez Umbro był bardzo popularny. Mimo niebieskiego koloru fani dobrze przyjęli koszulkę. Widniały na niej czarne kontury herbu Manchesteru, co dawało bardzo ciekawy efekt. Noszono do niej niebieskie spodenki oraz niebieskie getry.

Dla uczczenia rocznicy stulecia powstania pierwszej koszulki, projektanci stworzyli strój w podobnych kolorach. Krój tej koszulki był taki jak tej domowej z wiązanym kołnierzykiem. Klasyczna koszulka zostanie zapamiętana również z powodu zmarnowanego karnego przez Steva Bruce'a w finale FA Cup z Sheffield United.

Nowy strój Umbro wprowadziło w sezonie 1993/94. Posiadał on czarny kołnierzyk, który stał się słynny z powodu Erica Cantony, który zawsze grał z postawionym kołnierzem. Nowa koszulka posiadała również większy herb klubowy. Wprowadzono także niemal niewidocznie zdjęcie Old Trafford, co miało odstraszyć fałszerzy od podrabianiu produktu. Była to jedna z najbardziej popularnych koszulek MU wśród fanów.

Koszulka z 1992 roku nie przetrwała zbyt długo, Umbro wprowadziło tą oto czarno-złotą koszulkę, którą niedawno gracze United wybrali jako ich najbardziej ulubioną. Stała się ona sławna dzięki Ericowi Cantonie, który zaatakował w niej kibica Crystal Palace. W tych również koszulkach Manchester stracił tytuł na terenie West Ham.

Bez wątpienia to jeden z najbardziej kontrowersyjnych futbolowych strójów w historii. Popularny wśród fanów, stroje te miały najlepsze wyniki sprzedaży pomimo tego że drużyna grając w nich osiągała słabe wyniki. W kwietniu 1996, Manchester przegrywał do przerwy 0-3 z Southampton. Sir Alex Ferguson nakazał piłkarzom zmienić te koszulki, ponieważ stwierdził, iż gracze grając w nich zlewają się z fanami i są niewidoczni na boisku. Manchester przegrał ten mecz 1-3, a stroje te wycofano z produkcji dwa lata przed pierwotnym terminem! Bilans United w tych trykotach wyniósł - 1 zwycięstwo, 1 remis i 4 porażki! To nie był pierwszy raz, gdy zawodnicy MU zmienili koszulki w przerwie. Stało się tak również w finale FA CUP w 1903 roku i tamto spotkanie Diabły także przegrały 1-3!

Z pewnością ten kto zaprojektował te koszulki w 1995 roku, nigdy więcej nie pracował dla Umbro. Koszulki miały być wzorowane na tych 1903 i 1916 roku, a przypominały stroje Sheffield Wednesday. Trykoty te noszono również w przegranym 3-6 meczu z Southampton. Jedyną pozytywną rzeczą było to, że w tle koszulek były wypisane nazwiska wszystkich graczy, którzy kiedykolwiek grali dla United. Drugim pozytywnym faktem jest to, że piłkarze Manchesteru mieli je na sobie na Riverside Stadium, kiedy to zapewnili sobie kolejny tytuł Mistrzów Anglii.