Monachium 1958

Kiedy rozpoczynał się sezon 1957-58 eksperci zgodnie twierdzili, że będzie to kolejny udany rok w wykonaniu Manchesteru United. "Czerwone Diabły" z meczu na mecz się rozkręcały i grały coraz lepiej, także w Pucharze Europy. Po wymęczonym wyjazdowym remisie 3:3 z Crveną Zvezdą Belgrad praktycznie nikt nie miał wątpliwości, iż klub z Old Trafford sięgnie po zamierzone trofea. Niestety, dzień po tym pamiętnym spotkaniu wszystko, do czego dążono przez ostatnie miesiące, legło w gruzach. Niespodziewana katastrofa lotnicza, w której życie straciły 23 osoby, położyła cień na światowy futbol.

6 lutego 1958 roku drużyna Manchesteru United wracała z Belgradu już jako półfinalista Pucharu Europy. Na pokładzie samolotu panowała wspaniała atmosfera - zarówno piłkarze, działacze, jak i zaproszeni dziennikarze mieli powody do zadowolenia. Niestety radość dość szybko przerodziła się w rozpacz.

Zgodnie z planem samolot lotu 609 podchodził do międzylądowania w Monachium w celu uzupełnienia paliwa przed dalszą podróżą w kierunku Wysp Brytyjskich. Po zatankowaniu i krótkiej przerwie załoga postanowiła nie wydłużać niepotrzebnie drogi powrotnej. Pierwsza próba oderwania samolotu nie powiodła się, ponieważ piloci zauważyli niesprawną pracę silników. Kolejna przymiarka do startu również zakończyła się fiaskiem, tym razem z powodu złego ciśnienia paliwa w jednym z silników. Niestety trzecia "szansa" również okazała się nieefektywna, jednakże w tym przypadku również tragiczna w skutkach. Piloci stracili kontrolę nad samolotem, który po nie uzyskaniu wymaganej prędkości minimalnej z ogromną siłą przebił okalającą lotnisko barierkę, przeciął drogę i rozbił się o pobliskie domostwo i rosnące nieopodal drzewo. Pod wpływem impetu maszyna rozpadła się i część wraku znalazła się aż 90 metrów dalej od miejsca zderzenia. Kadłub uderzył w stojącą w garażu ciężarówkę wypełnioną paliwem, w efekcie czego nastąpiła potężna eksplozja.


Ocalałych z katastrofy, którzy byli w fatalnej kondycji zabrano do szpitala Rechts de Isar w Monachium. Niestety, spośród 44 osób znajdujących się podczas feralnego lotu na pokładzie śmierć poniosło aż 23 ludzi. Byli to: piłkarze Czerwonych Diabłów (Geoff Bent, Roger Byrne, Eddie Colman, Duncan Edwards, Mark Jones, David Pegg, Tommy Taylor, Billy Whelan.), działacze (Walter Crickmer - sekretarz klubu, Bert Halley - trener, Tom Curry - trener), dziennikarze (Alf Clarke, Don Davies, George Follows, Tom Jackson, Archie Ledbrooke, Henry Rose, Eric Thompson, Frank Swift) oraz pilot samolotu (Kenneth Rayment), agent biura turystycznego (Bela Miklos), a także kibic MU (Willie Satinoff) oraz steward (Tom Cable).

Świat o katastrofie dowiedział się następnego dnia, kiedy to media niemieckie opublikowały zdjęcia szczątków maszyny. Do rodzin tragicznie zmarłych docierały wyrazy współczucia oraz łączenia się w bólu. Te "małe" gesty, płynące także z innych drużyn piłkarskich (Liverpool FC czy Nottingham Forest) czy Federacji Angielskiej znaczyły wiele. Także swego rodzaju "gestem dobrej woli" wykazali się działacze AC Milan - rywala Czerwonych Diabłów w półfinale Pucharu Europy. Zarząd Rossonerich desygnował do pierwszego meczu skład rezerwowych, dzięki czemu opłakujący żałobę Manchester United wygrał 2:1.


Pomimo olbrzymiej tragedii Manchester United musiał trwać i kontynuować rozgrywki. Mało kto chciał to czynić, jednakże z szacunku i pamięci o zabitych "Czerwone Diabły" z dnia na dzień "odżywały". Dwóch graczy, którzy przeżyli katastrofę (Johnny Berry, Jackie Blanchflower) nigdy więcej nie zagrało w piłkę. Zadanie odbudowania drużyny dostał Jimmy Murphy, bliski przyjaciel Matta Busby'ego. Gdy powoli, jednakże jeszcze w olbrzymim cierpieniu, MU powracało do "sprawności" koszmar tamtego popołudnia powrócił. Po 15 dniach walki o życie w szpitalu zmarł Duncan Edwards i smutek ponownie zalał serca fanów.

Wśród ocalałych pasażerów znaleźli się: Matt Busby (manager), Johnny Berry, Jackie Blanchflower, Bobby Charlton, Bill Foulkes, Harry Gregg, Ken Morgans, Albert Scanlon, Dennis Viollet, Ray Wood (piłkarze), Frank Taylor (dziennikarz), Peter Howard, Ted Ellyard (fotografowie), Vera Lukić i jej córeczka Venona (pasażerowie, ocaleni przez Harry'ego Gregga; w czasie katastrofy kobieta była w ciąży z synem Zoranem, który również przeżył), Eleanor Miklos (żona agenta biura turystycznego), Nebosja Bato Tomašević (jugosłowiański dyplomata), James Thain (kapitan-pilot), George Rodgers (oficer radiowy) oraz dwie stewardessy - Rosemary Cheverton i Margaret Bellis.

Opracował: Tomasz Lisowski

Ofiary:
Piłkarze Manchesteru United:
* Geoff Bent
* Roger Byrne
* Eddie Colman
* Duncan Edwards (zmarł w szpitalu 15 dni później)
* Mark Jones
* David Pegg
* Tommy Taylor
* Liam "Billy" Whelan
Inni:
* Walter Crickmer - sekretarz klubu
* Bert Whalley - główny trener
* Tom Curry - trener
* Alf Clarke - dziennikarz, Manchester Evening Chronicle
* Don Davies - dziennikarz, Manchester Guardian
* George Follows - dziennikarz, Daily Herald
* Tom Jackson - dziennikarz, Manchester Evening News
* Archie Ledbrooke - dziennikarz, Daily Mirror
* Henry Rose - dziennikarz, Daily Express
* Frank Swift - dziennikarz, News of the World (również były bramkarz reprezentacji Anglii i Manchesteru City; zmarł w drodze do szpitala)
* Eric Thompson - dziennikarz, Daily Mail
* Kapitan Kenneth "Ken" Rayment - II pilot rejsu, zmarł 3 tygodnie później w wyniku uszkodzenia mózgu
* Tom Cable - steward
* Bela Miklos - agent biura podróży
* Willie Satinoff - kibic, właściciel toru wyścigowego, bliski przyjaciel Matta Busby'ego



Poniżej znajduje się galeria przedstawiająca zdjęcia i grafiki związane z katastrofą w Monachium.



Drużyna jaka zagrała w ostatnim meczu przed katastrofą w Monachium. Red Star Belgrade - Manchester United 5 lutego 1958 roku.






Zdjęcie z ostatniego meczu przed katastrofą w Monachium. Red Star Belgrade - Manchester United 5 lutego 1958 roku.


Pierwsze strony gazet po katastrofie w Monachium.






Dennis Viollet z żoną Barbarą


Z prawej Dennis Viollet z żoną Barbarą, dalej Albert Scanlon z żoną Josephine


Bobby Charlton wracający do zdrowia


Bobby Charlton


Patrick Kennedy, Bryce Fulton, David Pegg


Albert Scanlon, Eddie Colman, Duncan Edwards


Duncan Edwards


Frank Swift - bramkarz Manchesteru City w latach 1933-49 i reprezentacji Anglii w latach 1939-49


1 - Duncan Edwards, 2 - Tommy Taylor, 3 - Dennis Viollet, 4 - Roger Byrne, 5 - Eddie Colman, 6 - Mark Jones


Grób Liama Whelana


Grób Duncana Edwardsa


Pomnik Duncana Edwardsa w Dudley


Finał Pucharu Anglii na Wembley. Manchester United - Aston Villa 4 maja 1957 roku.


Finał Pucharu Anglii na Wembley. Manchester United - Aston Villa 4 maja 1957 roku.


Książka poświęcona "Dzieciom Busby'ego"


Matt Busby i jego "Dzieci"


Poemat Harry'ego Gregga


"Dzieci Busby'ego", które straciły życie w wyniku katastrofy w Monachium.


Transparenty upamiętniające "Dzieci Busby'ego"










"Dzieci Busby'ego"














Tablica pamiątkowa na murach Old Trafford


Fani upamiętniający tragedię w Monachium












Transparent upamiętniający katastrofę w Monachium


Okolicznościowe stroje w których wystąpił Manchester United z okazji 50. rocznicy tragedii w Monachium.


Tuż przed minutą ciszy. Mecz Manchester United - Manchester City 10 lutego 2008 roku.


Kibice United i City podczas minuty ciszy. Mecz Manchester United - Manchester City 10 lutego 2008 roku.


Minuta ciszy. Mecz Manchester United - Manchester City 10 lutego 2008 roku.

Code: Adrian Paradowski